Söylerken bile sıcacık bir şey akar yüreğinden. Henüz telaffuz halindeyken bile bu denli mükemmel bir his zuhur ediyorken yüreğine, uyguladığında ise ne muntazam duygular belirir ruhunda. Adı üzerinde iyi. İyiliğin neresi kötü ki? Kötü olsaydı, adı iyilik olmazdı zaten.
Allah, her bir şeyi iyilik üzerine yaratmıştır. Dinimiz, iyilik üzerine kurulmuştur. Ve insan, bir iyilik olarak dünyaya gönderilmiştir. Çünkü Allah, insanı kendinden bir parça olarak yaratmıştır. Sen, Rabb'nin bir parçası iken, kötülüğü nasıl düşüne bilirsin? Kötülük nefsinin işidir. Nefis, şeytanın en yakın dostudur ve egon, evet o seni senden eden egon yok mu, işte kötülüğü sana maharet bir meziyetmiş gibi gösteren en büyük düşmanındır.
İnsanlar, bir iyilikte bulunmak için, illa ki önce karşı taraftan bir iyilik beklerler. Oysa ki böyle olunca iyilik denmezdi değil mi iyiliğe? Diğer yandan, bize bir kötülük yapana ise, yine o kişinin yaptığı gibi davranırız ve o kişiden hiçbir farkımız kalmaz. Senin bir farkın olmalı, senin farkın ise, sen farkında olduğunda fark edilecek bir durum haline gelir ancak. Cümleyi özümseyebildin mi? Bir kez daha okumanı isterim. Senin farkın, iyilik edildiğinde iyilik yapmak değil, iyilik yapılmadığında dahi, bir karşılık beklemeden iyilik yapabilmek olsun. Ve hatta, sana kötülük yapıldığında bile iyilik olarak karşılık vermek olsun senin en mühim farkın. Şimdi farkına varabildin mi? Güzel!
Hiç tanımadığın birine bir iyilikte bulunabilirsin mesela. Hatta bu halinle, yaptığın iyiliği bir ibadete ve akabinde hidayete dönüştürebilirsin. Nasıl mı? Dinle!
Ebu Hüreyre ( r.a ) anlatıyor: Hz. Peygamberimiz ( s.a.v ) buyurdular ki; " Bir kimse yolda yürürken , yol üzerinde duran bir diken dalına rastladı ve onu alıp yolun dışına attı. Cenab-ı Hakk, bu davranışından memnun kalarak, ona mağfiret buyurdu." ( Buhari. ) İşte iyilik böle bir şeydir, yüreğinde zaten mevcut bulunan o rahmeti dışına yansıtmaktır.
İyiliğe karşılık iyilik yapmak bir yana, asıl nefse zor gelense, kötülüğe karşı iyilik yapmaktır. Nefse zor gelebilir tabi ama sana nefsine uymanı söyleyen kim? Hala farkında değilsin. Özündeki nurun, yüreğindeki rahmetin hala farkında değilsin. Her bir atışında, sana Allah'ın selamını söyleyen kalbini unutmuşsun dikkat et! Oysa, bir kırsan zincirlerini egonun, bir kırsan bacağını şeytanın. Asıl kimliğine bürüneceksin de haberin yok. Seni yaratan Rabb'in varken, Rabb'inin yüreğine tecelli eden rahmeti varken, senin nefisle, egoyla, şeytanla ne işin olabilir ki?
Sana taş atana, sen gül ver. Sana hakaret edene, sen merhamet et. Sana beddua okuyana, sen dua oku. O, senin için kötü sözler zikrettikçe, sen Rabb'ni zikret. Neden o kişinin seviyesine düşesin ki? Senin yerin, Rabb'inin yanıdır unutma! Senin yaptığın her bir iyilik bir sadakadır. Güç durumda olan birine yardım etmek bir sadakadır, karşıdan karşıya geçen birinin koluna girmek bir sadakadır. Ve sadaka, sana geri dönüşü olacak en anlamlı iyiliktir.
İyi olmak istiyorsan ve iyilik bulmaksa niyetin, asla ama asla bunu bekleme. Sen iyiliğin ta kendisi olmadıkça, iyilik senin kapını çalmayacaktır. Her daim anımsa; Sana küfreden birine, sen teşekkür et. Bu halinle kendinden bir şey kaybetmiş olmayacaksın, tam aksine o kişinin sevabından kazanacaksın.
Buraya dikkat et!
" Allah'la muhabbette olan kalp, affedici olur. Eğer sen, yalnızca kuru bir suretten ibaret olursan, öldüğün zaman cismin gibi isminle de ölürsün. Eğer, kerem sahibi ve Hakk yolunda hizmet eden er kişi olursan, ömrün, cesedinden sonra da fedakarlığın ve iyiliğin ile gönüllere girdiğin kadarıyla devam eder. Görmez misin ki, nice kabirler vardır, nice memleketlerde. Gel gör ki, ancak imanı ve gönlü iyi olanların ziyaretçisi ve akabinde şefaatçisi de bol olur."
Dua ile...
©Poweredby farkında mısın?® 2014™
