Dert...
Kimine göre çıkmaz bir yol, kimine göre bir aydınlanma rehberidir dert. Sen, derdi dert olarak görürken, öte yandan ben, derdi bir kurtuluş, bir mükafat ve sevinç belirtisi olarak görebilirim. Bu, neye baktığın değil, nasıl baktığınla ilgili bir durumdur. Sen derdi görürsün, bense ardındaki hediyeyi...
Allah, kullarına dert verir de, o derdin ardına bir hediye bırakır. Kul, derde odaklanmaktan ardındaki hediyeyi göremez. İşte tüm mesele bu. Bunu niçin yapar Allah? Kulum benden vazgeçecek mi, yoksa hala beni anmaya, benimle olmaya devam edecek mi diye dener kullarını. Kul, derdi görürse Rabb'ine isyan eder, Rabb'ini unutursa ardındaki hediyeye kavuşamaz. Yok eğer kul, derdi değil de ardındaki hediyeyi görürse verdiği dert için bile Rabb'ine şükreder, sevinir.
Önceki makalelerimde de hep bahsetmiştim, Sahabeler, bir gününü dertsiz ve sıkıntısız geçirdiklerinde üzülürlermiş. Acaba Rabb'im benden vaz mı geçti, acaba beni artık sevmiyor mu ki bana dert vermedi diye endişe duyarlarmış. Buradaki teslimiyeti, adanmışlığı görebiliyor musun? Sen derdi dert olarak gördükçe dert peşini bırakmayacaktır. Rabb'in sana sıkıntı veriyorsa sevin, çünkü ardına hediyesini bırakmıştır ve bunu seni sevdiği için yapmıştır.
Peki diyorsun, nasıl yapacağım bunu, dert işte insanın başına geliyor, bunu iyi olan tarafı neresi ki? Diye soruyorsun bana. Peki, sen hiç derdinle konuştun mu? Sana derdi dert olarak gösteren nefsini karşına alıp sordun mu? Derdin ile konuş ve ona de ki; Eğer sen, Allah'tan gelmeseydin oturur üzülürdüm, bunu bildiğim için üzülmüyorum, aksine sevinçliyim. Göreceksin, sana Rabb'inden geldiği için derdini kucaklayacaksın, sabır makamına ulaşacaksın ve diyeceksin ki; Şükürler olsun ki, Rabb'im beni seviyor.
Sen derdini dert mi sanıyorsun? Düşün ki, beterin beteri var. Düşün ki her derdin bir dermanı, dermanı gönderen Allah var. Hala nefes alabiliyorsan, hala başını sokacak bir evin varsa ve sağlığın yerindeyse gerisini düşünme bile. Bu dünyada evsiz kalanlar var, o evde sevdiklerini kaybedenler var. Veremi var, kanseri var ama hepsinin de bir Allah'ı var unutma! Sen şimdi derdini dert mi sanıyorsun?
Derdini, sıkıntını dindirecek tek bir kudret var, O'da Allah. Derdi veren de, dindiren de Allah'tır. O'na acabalar ile gitme, mutlak güven, tam bir samimiyet ile git ki, yüreğin huzur bulsun. Bu sayede Allah, sana nice hayır kapıları açar dert etme. Ve derdine de ki; Sana ben Allah için katlanıyorum. Dert, dile gelip Allah'a dua eder. Ben bu kuluna eziyet etmekten haya ediyorum, ona huzur ver. Der... Ne güzel değil mi? Ne muntazam bir derece... Rabb'im her kulunu bu şekilde bakmayı, böyle görmeyi nasip etsin İnşallah. Amin .
Derdinle konuş. Onu dert olarak görmediğini söyle, ona, Allah'tan geldiği için huzurlu olduğunu söyle ve ona Allah için katlandığını söyle. Gör bak, dert diye bir kavram kalıyor mu sende? Dene mutlaka, pişman olmayacaksın.
Dua ile...
16 Nisan 2014 Çarşamba
15 Nisan 2014 Salı
SEVGİ ( Lİ ) MİSİN?
Sevgi...
Yaşam kaynağıdır sevgi. Hayata tutunmaktır, aşktır, ruhun gıdasıdır... Sevgi yoksa, yaşam durur. Sevgi olmazsa dünya dönmekten vaz geçer ve sevgisiz, sen olmazsın, ben olmam, yaşam olmaz!
Sevgi, Allah'ın kullarına verdiği bir rahmettir ve daima içimizdedir. Sevgi bizim mayamızda var. Kimseden gelecek sevgiye ihtiyacımız olmadığı gibi, sevgili kavramına da gerek yoktur aslında. Çünkü sen zaten sevgisin, sevginin ta kendisisin. Hal böyle iken, sevgi olan insanın, sevgili'ye ihtiyacı olması saçma olmaz mı? Adı üzerinde sevgili ama sevgi değil, sevginin kendisi değil. Sevgi, sonsuzdur, tükenmez asla. Fakat sevgilideki sevgi bitince o artık sevgisizdir, değersizdir. Anlıyor musun?
Allah, kullarını kendi sevgisinden yaratmıştır ve bu sonsuz sevgi, iyi ya da kötü her kulun yüreğinde mevcuttur. Önemli olan görebilmek, farkında olabilmektir. Toplum, farkında değil. İçindeki sevgiyi göremediği için sevgiyi dışarıda arar ve gün gelir, bulduğunu sanır. Oysa bulduğu sevgi değildir, o sadece sevgilidir. Ya da farklı bir boyuttan bakmak gerekiyorsa, sevgiyi bulduğu kişi de zaten sevginin kendisidir ama bunu görmeyenler grubundadır. Çünkü o da Allah'ın bir kuludur ve özünde sevgi vardır.
Sevgil'li değil de sevgi olmayı başarabilirsen, hayata sevgiyle bakarsın, sevgiyle görürsün ve zaten her şeyin sevgi olduğunu idrak edersin. Çünkü Rabb'in sana sunduğu bu hayat, bütünüyle sevginin eseridir, sevgidir. Allah sevgidir ve yarattığı her şey kendindendir. İçine dön ve bir bak, daha da derine bak. Orada kendi merkezini bulacaksın ve biraz daha dikkat etsen, sevgiyi, asıl sevgiyi, Rabb'ini hissedeceksin. Bu his tükenmez bir kaynaktan gelir ve enerjisini yayar her bir yana. Sen, sevgi olduğunu bir kez hissettiğinde her yer sevgi olur senin için. Baktığın, gördüğün, duyduğun ve konuştuğun her şey sevgidir artık. Sevginin olduğu yerde korku olmaz, kin olmaz, nefret olmaz. Sevginin bulunduğu yerde kötülükten eser kalmaz.
Sevgisiz bir hayatı düşünmek mümkün değildir. Bu yaşına dek hep sevdin, sevildin de. İnsanları sevdin, yaşamayı sevdin, yaptığın işi ve hatta arabanı sevdin. Farkındaysan sevdin diyorum, çünkü sevgi hep vardı ve var olmaya devam edecek. Fakat sen, bu güne dek sevgiyi hep zihninde hissettin, hep aklınla yaklaştın sevgiye veya sevgi sandığın duyguya. Oysa sevgi yürektedir, oysa sevgi ruhun eksenindedir. Gerçek sevgiyi özünde, içinde hissetmeye başlasan, önceden sevgi sandığın her şeyin aslında sendeki sevgiden kaynaklandığını, senin sevginin bir yansıması olduğunu anlayacaksın. Ve bu hissettiğin sevginin gerçek sevgi olduğunu iliklerinde hissedeceksin.
Allah sevgisi, sevgilerin en yücesidir. Çünkü, inanların yüreğindeki sevgi zaten Allah sevgisidir. Allah'ı sevmek, kendini sevmektir, hayatı sevmektir, her şeyi sevmektir. Ve diğer yandan, kendini ve her şeyi seven insan Allah'ı sevmektedir ve hissetmektedir. Sevgiyi bilmek yetmez, yaşamak gerekir. Sevgiyi hissetmezsen, sevgi olamazsın ve içindeki sevgi her daim nötr halde, kapalı durumda kalır. İçindeki sevgiyi bil, yüreğindeki sevgiyi hisset ve merkezindeki sevgiyi yaşa. Bu sayede sevgi ol ama asla sevgili değil...
Çok sevdiğim bir sözü seninle paylaşmak isterim; " Yaradılanı severim, Yaradandan ötürü." O halde, Yaradanı sev, yaradılanı sev, her şeyi sev. Sev ki, sendeki sevgi her yere yayılsın. Sev ki, Allah sevgisi dört bir yana yansısın. Sev ki, sevgi olasın, sevgi bulasın...
Dua ile...
Yaşam kaynağıdır sevgi. Hayata tutunmaktır, aşktır, ruhun gıdasıdır... Sevgi yoksa, yaşam durur. Sevgi olmazsa dünya dönmekten vaz geçer ve sevgisiz, sen olmazsın, ben olmam, yaşam olmaz!
Sevgi, Allah'ın kullarına verdiği bir rahmettir ve daima içimizdedir. Sevgi bizim mayamızda var. Kimseden gelecek sevgiye ihtiyacımız olmadığı gibi, sevgili kavramına da gerek yoktur aslında. Çünkü sen zaten sevgisin, sevginin ta kendisisin. Hal böyle iken, sevgi olan insanın, sevgili'ye ihtiyacı olması saçma olmaz mı? Adı üzerinde sevgili ama sevgi değil, sevginin kendisi değil. Sevgi, sonsuzdur, tükenmez asla. Fakat sevgilideki sevgi bitince o artık sevgisizdir, değersizdir. Anlıyor musun?
Allah, kullarını kendi sevgisinden yaratmıştır ve bu sonsuz sevgi, iyi ya da kötü her kulun yüreğinde mevcuttur. Önemli olan görebilmek, farkında olabilmektir. Toplum, farkında değil. İçindeki sevgiyi göremediği için sevgiyi dışarıda arar ve gün gelir, bulduğunu sanır. Oysa bulduğu sevgi değildir, o sadece sevgilidir. Ya da farklı bir boyuttan bakmak gerekiyorsa, sevgiyi bulduğu kişi de zaten sevginin kendisidir ama bunu görmeyenler grubundadır. Çünkü o da Allah'ın bir kuludur ve özünde sevgi vardır.
Sevgil'li değil de sevgi olmayı başarabilirsen, hayata sevgiyle bakarsın, sevgiyle görürsün ve zaten her şeyin sevgi olduğunu idrak edersin. Çünkü Rabb'in sana sunduğu bu hayat, bütünüyle sevginin eseridir, sevgidir. Allah sevgidir ve yarattığı her şey kendindendir. İçine dön ve bir bak, daha da derine bak. Orada kendi merkezini bulacaksın ve biraz daha dikkat etsen, sevgiyi, asıl sevgiyi, Rabb'ini hissedeceksin. Bu his tükenmez bir kaynaktan gelir ve enerjisini yayar her bir yana. Sen, sevgi olduğunu bir kez hissettiğinde her yer sevgi olur senin için. Baktığın, gördüğün, duyduğun ve konuştuğun her şey sevgidir artık. Sevginin olduğu yerde korku olmaz, kin olmaz, nefret olmaz. Sevginin bulunduğu yerde kötülükten eser kalmaz.
Sevgisiz bir hayatı düşünmek mümkün değildir. Bu yaşına dek hep sevdin, sevildin de. İnsanları sevdin, yaşamayı sevdin, yaptığın işi ve hatta arabanı sevdin. Farkındaysan sevdin diyorum, çünkü sevgi hep vardı ve var olmaya devam edecek. Fakat sen, bu güne dek sevgiyi hep zihninde hissettin, hep aklınla yaklaştın sevgiye veya sevgi sandığın duyguya. Oysa sevgi yürektedir, oysa sevgi ruhun eksenindedir. Gerçek sevgiyi özünde, içinde hissetmeye başlasan, önceden sevgi sandığın her şeyin aslında sendeki sevgiden kaynaklandığını, senin sevginin bir yansıması olduğunu anlayacaksın. Ve bu hissettiğin sevginin gerçek sevgi olduğunu iliklerinde hissedeceksin.
Allah sevgisi, sevgilerin en yücesidir. Çünkü, inanların yüreğindeki sevgi zaten Allah sevgisidir. Allah'ı sevmek, kendini sevmektir, hayatı sevmektir, her şeyi sevmektir. Ve diğer yandan, kendini ve her şeyi seven insan Allah'ı sevmektedir ve hissetmektedir. Sevgiyi bilmek yetmez, yaşamak gerekir. Sevgiyi hissetmezsen, sevgi olamazsın ve içindeki sevgi her daim nötr halde, kapalı durumda kalır. İçindeki sevgiyi bil, yüreğindeki sevgiyi hisset ve merkezindeki sevgiyi yaşa. Bu sayede sevgi ol ama asla sevgili değil...
Çok sevdiğim bir sözü seninle paylaşmak isterim; " Yaradılanı severim, Yaradandan ötürü." O halde, Yaradanı sev, yaradılanı sev, her şeyi sev. Sev ki, sendeki sevgi her yere yayılsın. Sev ki, Allah sevgisi dört bir yana yansısın. Sev ki, sevgi olasın, sevgi bulasın...
Dua ile...
©Poweredby
farkında mısın?® 2014™
14 Nisan 2014 Pazartesi
TESADÜF DEĞİL...
Tesadüf...
Öylesine, kendi kendine ve olağan bir olgu sanki. Şans eseri bir karşılaşma veya sebepsiz yere olan bir benzerlikmiş gibi. Oysa, her şeyin bir sebebi ve her sebebin bir sahibi vardır unutma! Senin tesadüf dediğin şey, başlı başına planlanmış bir mucizedir. Ve senin mucize sandığın bir çok şey, Yüce Yaradanın muhteşem eseridir.
Hiç dikkat ettin mi? Bir kaza olur ve muhtemelen yakınlarda bir yerden bir doktor geçmektedir. Bir çocuk, dengesini kaybeder ve balkondan düşer, aşağıda ise saman yüklü bir kamyon beklemektedir. Örnekleri çoğaltmak mümkün fakat asıl önemli olan, bilinenin aksine bunların birer tesadüf olmadığı. Farklı bir açıdan bakmak gerekirse, birbirine çok benzeyen iki kişinin karşılaşması, birbirinden hoşlanan iki çiftin, huy ve zevklerinin birebir aynı oluşu ve daha bir çok mucize sanılan olay veya mahaller aslında Allah'ın irâdesi ve emriyle gerçekleşmektedir.
Hiçbir şey Allah'ın bilgisi ve kudretinin dışında olmadığı gibi, idaresi dışında da değildir. Her şeyde bir amaç ve bir irâdenin belirtisi vardır. Allah dilemedikçe hiçbir şey olmaz. Bütün bunlar gösterir ki: Kainatta Tesadüf diye bir şey yoktur. Her şeyin birbirine denk gelip bir nizâm ve uygunluk içinde oluşu tevafûk'a işâret eder. Buna göre tevafûk, akla "perde arkasında birinin olduğunu" gösterir.
Allah, Sultân-ı Kâinât'tır. Her şeyin anahtarı O'nun yanında, her şeyin dizgini O'nun elindedir. Her şey O'nun emriyle halledilir. Hiçbir şey başıboş olmayıp, onun iradesi dışında değildir. En küçük fertleriyle dahi, bir bütünlük ve birliği muhâfaza ederek uyum içinde olma durumu, yani tevâfukat; Kur'ân'da dahi bulunmaktadır. Ve Kur'an'da tesadüfe asla yer yoktur. Emrolunan her şeyin belli bir sebebi, planlanmış bir hakikati bulunmaktadır.
Düşünmeni isterim, doğadaki ağaçlar ve çiçekler, güneşin doğması ve batması ya da başka bir örnek vermek gerekirse, suların buharlaşması ve tekrar yağmura dönüşüp yağması birer tesadüf müdür sence? Bunu aklının bir köşesine yaz, tesadüf diye bir şey yoktur. Olan biten her şeyin, var olan her nesnenin ve yaşanan bir çok benzer vak'anın sebebi tamamen tevafûk'tur, tesadüf değil. Senin dünyaya gelmen, yaşaman, evlenip bir iş sahibi olman vesaire... Her bir evre, her bir aşama tamamen Allah'ın takdiri, rahmeti ve irâdesi sayesindedir.
Daima anımsa; Allah'ın emri olmadan yaprak bile kıpırdamaz, O'nun hikmeti olmasa, sen nefes bile alamazsın. Rabb'in istemese gece ve gündüz oluşumu son bulur ve O, dur dese, dünya dönmeyi bırakır. Şimdi, sorarım sana, bunların hepsi birer tesadüf olabilir mi? Senin, eşinle veya kız arkadaşınla her hangi bir gün, her hangi bir yerde ve her hangi bir şekilde karşılaşmış ve tanışmış olmanız bir tesadüf mü? En sevdiğin arkadaşınla aynı yerde askerlik görevini yapmanız veya aynı okulda denk gelmeniz tesadüf mü sence? Ben hala sana niye bu soruları soruyorum ki? Sen zaten artık tesadüf diye bir şey olmadığını biliyorsun. Benim görevim sadece sana hatırlatmak, farkında olmanı sağlamak. Belki de bu güne dek hiç bunları düşünmedin bile ve hatta her şeyin gerçekten tamamen birer tesadüf eseri olduğunu sanmaktaydın. Gördün mü bak, demek ki sana yönelttiğim sorular boşuna değildi asla.
Senin şu an burada bu yazıyı okuyor olman bile tevafûk'tur. Bir şekilde, seni bu yazıyı okumaya iten neden tesadüf değil, olamaz. O halde senin yapman gereken tek şey, her şeyin sebebinin Allah olduğunu idrak etmektir. Hiçbir şey O'nun bilgisi haricinde olmaz, hiçbir sebep O'nun irâdesi dışında gerçekleşmez. Bunun içindir ki tesadüf kavramı tamamen bir yanılgı, hatalı bir programdır.
Asla ama asla unutma. Sen, tamamen yüce bir planın eserisin. Senin var oluşundan önce bu plan vardı ve var olma zamanını beklemekteydi. Ve yine bir tevafûk sebebiyle bu yaşama gönderildin. Şöyle bir düşünecek olursan, aslında yaşam denen kavram da asla Tesadüf Değil...
Dua ile...
Öylesine, kendi kendine ve olağan bir olgu sanki. Şans eseri bir karşılaşma veya sebepsiz yere olan bir benzerlikmiş gibi. Oysa, her şeyin bir sebebi ve her sebebin bir sahibi vardır unutma! Senin tesadüf dediğin şey, başlı başına planlanmış bir mucizedir. Ve senin mucize sandığın bir çok şey, Yüce Yaradanın muhteşem eseridir.
Hiç dikkat ettin mi? Bir kaza olur ve muhtemelen yakınlarda bir yerden bir doktor geçmektedir. Bir çocuk, dengesini kaybeder ve balkondan düşer, aşağıda ise saman yüklü bir kamyon beklemektedir. Örnekleri çoğaltmak mümkün fakat asıl önemli olan, bilinenin aksine bunların birer tesadüf olmadığı. Farklı bir açıdan bakmak gerekirse, birbirine çok benzeyen iki kişinin karşılaşması, birbirinden hoşlanan iki çiftin, huy ve zevklerinin birebir aynı oluşu ve daha bir çok mucize sanılan olay veya mahaller aslında Allah'ın irâdesi ve emriyle gerçekleşmektedir.
Hiçbir şey Allah'ın bilgisi ve kudretinin dışında olmadığı gibi, idaresi dışında da değildir. Her şeyde bir amaç ve bir irâdenin belirtisi vardır. Allah dilemedikçe hiçbir şey olmaz. Bütün bunlar gösterir ki: Kainatta Tesadüf diye bir şey yoktur. Her şeyin birbirine denk gelip bir nizâm ve uygunluk içinde oluşu tevafûk'a işâret eder. Buna göre tevafûk, akla "perde arkasında birinin olduğunu" gösterir.
Allah, Sultân-ı Kâinât'tır. Her şeyin anahtarı O'nun yanında, her şeyin dizgini O'nun elindedir. Her şey O'nun emriyle halledilir. Hiçbir şey başıboş olmayıp, onun iradesi dışında değildir. En küçük fertleriyle dahi, bir bütünlük ve birliği muhâfaza ederek uyum içinde olma durumu, yani tevâfukat; Kur'ân'da dahi bulunmaktadır. Ve Kur'an'da tesadüfe asla yer yoktur. Emrolunan her şeyin belli bir sebebi, planlanmış bir hakikati bulunmaktadır.
Düşünmeni isterim, doğadaki ağaçlar ve çiçekler, güneşin doğması ve batması ya da başka bir örnek vermek gerekirse, suların buharlaşması ve tekrar yağmura dönüşüp yağması birer tesadüf müdür sence? Bunu aklının bir köşesine yaz, tesadüf diye bir şey yoktur. Olan biten her şeyin, var olan her nesnenin ve yaşanan bir çok benzer vak'anın sebebi tamamen tevafûk'tur, tesadüf değil. Senin dünyaya gelmen, yaşaman, evlenip bir iş sahibi olman vesaire... Her bir evre, her bir aşama tamamen Allah'ın takdiri, rahmeti ve irâdesi sayesindedir.
Daima anımsa; Allah'ın emri olmadan yaprak bile kıpırdamaz, O'nun hikmeti olmasa, sen nefes bile alamazsın. Rabb'in istemese gece ve gündüz oluşumu son bulur ve O, dur dese, dünya dönmeyi bırakır. Şimdi, sorarım sana, bunların hepsi birer tesadüf olabilir mi? Senin, eşinle veya kız arkadaşınla her hangi bir gün, her hangi bir yerde ve her hangi bir şekilde karşılaşmış ve tanışmış olmanız bir tesadüf mü? En sevdiğin arkadaşınla aynı yerde askerlik görevini yapmanız veya aynı okulda denk gelmeniz tesadüf mü sence? Ben hala sana niye bu soruları soruyorum ki? Sen zaten artık tesadüf diye bir şey olmadığını biliyorsun. Benim görevim sadece sana hatırlatmak, farkında olmanı sağlamak. Belki de bu güne dek hiç bunları düşünmedin bile ve hatta her şeyin gerçekten tamamen birer tesadüf eseri olduğunu sanmaktaydın. Gördün mü bak, demek ki sana yönelttiğim sorular boşuna değildi asla.
Senin şu an burada bu yazıyı okuyor olman bile tevafûk'tur. Bir şekilde, seni bu yazıyı okumaya iten neden tesadüf değil, olamaz. O halde senin yapman gereken tek şey, her şeyin sebebinin Allah olduğunu idrak etmektir. Hiçbir şey O'nun bilgisi haricinde olmaz, hiçbir sebep O'nun irâdesi dışında gerçekleşmez. Bunun içindir ki tesadüf kavramı tamamen bir yanılgı, hatalı bir programdır.
Asla ama asla unutma. Sen, tamamen yüce bir planın eserisin. Senin var oluşundan önce bu plan vardı ve var olma zamanını beklemekteydi. Ve yine bir tevafûk sebebiyle bu yaşama gönderildin. Şöyle bir düşünecek olursan, aslında yaşam denen kavram da asla Tesadüf Değil...
Dua ile...
©Poweredby
farkında mısın?® 2014™
13 Nisan 2014 Pazar
UYARIŞ, UYANIŞTIR...
Uyarmak...
Farkında olmayanı ikaz etmektir kimi zaman uyarmak. Farkında olmasını sağlamak için ihtarda bulunmaktır. Bir şeyi yapması ya da yapmaması için önceden alınan bir tedbir gibi görünse de, aslında yapılan bir hatanın bir daha tekrar etmemesi için bir uyarıdır, bir uyarıştır.
Toplum bir uyku halinde. İnsanlar, bakıyor ama görmüyorlar, duyuyor fakat işitmiyorlar. Farkında değiller anlıyor musun? Nasıl yaşadıklarının, yaşamalarına sebep olanın farkında olmadan yaşıyorlar veya yaşadıklarını sanıyorlar. Oysa ki, yapmaları gereken tek şey uzağa değil, en yakına, daha da yakına, içine bakmak. Şimdi sen soruyorsun; " Farkında değillerse, nasıl içlerine bakacaklar? Farkında değiller ki." Diye. İşte burada bir ikaz devreye giriyor, uyuyan benliğin uyanması için bir uyarış.
Küçük bir çocuğu düşün, veya henüz emeklemeye başlamış bir bebeği. Ona zarar gelebilecek olan her şeye karşı uyarır, onu ikaz edersin değil mi? Odadaki bir soba veya yaklaşmak üzere olduğu bir kesici alete karşı onu korumaya çalışırsın ve senin yanında olmadığın zamanlarda kendini koruyabilmesi için çeşitli uyarılarda bulunursun. Ve hatta tüm engelleme çabalarına rağmen, seni anlamayacak veya aynı hataları tekrarlayacak olsa, bir kereliğine de olsa, ona kızarak veya üzerek dahi olsa sırf onun yararı için onu yine uyarmaya çalışacaksın. Sobada bir kez elini yakmasına, eline bir defa çayın dökülmesine veya korkmasına göz yumacaksın. İşte bu nedir, onun uyanabilmesi için yaptığın bir uyarıdır, ikazdır.
Allah, farkında olmayan kullarını uyarır, uyuyan insanları uyandırır. Bunu da, ya bir ders, ya da tam aksine bir mükafat olarak verir de kulunun aklına tezahür eder. Rabb'ini hatırlar kul. Ya hediyeyi görünce şükreder, ya da başına gelen olaydan ders alır da Allah'ı hatırlar. Bu iki farklı durum da bir uyanıştır aslında, kendine gelmektir. Bunu idrak edebiliyorsa kul ne ala, yok eğer hala farkına varamıyorsa hakikatin, uyanıştan ziyade, her daim uyarışı yaşayacaktır yaşamı boyunca. Oysa şöyle bir düşünse, çok değil, bir kaç saniye düşünmeye ayırsa, kendisini düşündüren gücün de farkına varacak ve belki de bir daha hiç uyumamak üzere uyanışı hissedeceklerdir.
Hiç düşündün mü? Bu güne dek, türlü sorunlar yaşadın, çeşitli sıkıntıların oldu. Acaba dedin mi kendi kendine, Bu bir uyarı mı? Ya da, sebepsiz yere mutluluklar yaşadın, hiç yoktan tüm işlerinin bir biri ardına rast gittiği oldu elbet. Tam da bu anlarda, Rabb'ini hatırladığın, andığın oldu mu? Fazla değil, sadece bir kaç saniye; " Şükürler olsun sana Rabb'im." Demek, uyanışın ta kendisi, uyanışların en güzelidir. İlla ki uyarılmak gerekmiyor ki Allah'ı anmak için, nefes aldığın her an, görebildiğin, duyabildiğin ve konuşabildiğin her bir saniye zaten Rabb'inlesin. Zaten O'nun rahmeti sayesinde sen, sensin. O halde ne diye bile bile,bela ve sıkıntıları kendi üzerimize kendimiz çekiyoruz. Uyanışı, aydınlanmayı yaşamak için, Yaradanımızı, yaratılma sebebimiz olan Allah'ımızı anmak için, neden illa ki bir uyarışa gerek duyuyoruz?
Gerçek uyanış, uyanmaktan ziyade, her daim uyanık kalabilmeyi başarmaktır. Böylece ne bir ihtara, ne de bir uyarışa gerek kalacaktır. Bu demek değildir ki, başımıza sıkıntı gelmeyecek, dertlerimiz olmayacak. Unutma ki, her daim bir imtihan içindesin ve bu imtihan senin sabrınsa, sabrın da senin mükafatındır. Fakat önemli olan ya uyarıldığımız anlarda uyanabilmek, ya da hiç uyarılmayı beklemeden uyanmayı başarabilmektir. Tefekkür ve şükür seni her an koruyan bir kalkan misali yüreğindeki tükenmez bir enerjidir. Dikkat ettiysen zihnindeki veya aklındaki demedim. Ben dışarıyla ilgilenmem, gerçek yaşam senin içindedir. Zihin veya akıl ise sana sadece dışarıyı gösterir. Oysa asıl hayat içeridedir.
Hiç bir zaman unutma; Zihin, mükemmel bir uşak fakat gerbat bir efendidir. Zihnini kullanmasını bilmelisin, aksi takdirde zihnin seni kullanacak ve ipleri eline alacaktır. Farkettiysen, zihnini kullan dedim.Onu bir araç olarak düşüneceksin, amaç olarak değil. Zihin,ruhuna erişmek için, özünü bulmak için sana köprü olmalı. Anacak bu sayede gerçek uyanışa giden yolu bulabilmek için sana yardımı dokunacaktır. Çünkü artık emir-komuta sendedir.
O halde ne diyoruz? " Uyarış, Uyanıştır..." Rabb'im, her daim uyanık kalmamızı nasip etsin İnşallah. Amin.
Dua ile...
Farkında olmayanı ikaz etmektir kimi zaman uyarmak. Farkında olmasını sağlamak için ihtarda bulunmaktır. Bir şeyi yapması ya da yapmaması için önceden alınan bir tedbir gibi görünse de, aslında yapılan bir hatanın bir daha tekrar etmemesi için bir uyarıdır, bir uyarıştır.
Toplum bir uyku halinde. İnsanlar, bakıyor ama görmüyorlar, duyuyor fakat işitmiyorlar. Farkında değiller anlıyor musun? Nasıl yaşadıklarının, yaşamalarına sebep olanın farkında olmadan yaşıyorlar veya yaşadıklarını sanıyorlar. Oysa ki, yapmaları gereken tek şey uzağa değil, en yakına, daha da yakına, içine bakmak. Şimdi sen soruyorsun; " Farkında değillerse, nasıl içlerine bakacaklar? Farkında değiller ki." Diye. İşte burada bir ikaz devreye giriyor, uyuyan benliğin uyanması için bir uyarış.
Küçük bir çocuğu düşün, veya henüz emeklemeye başlamış bir bebeği. Ona zarar gelebilecek olan her şeye karşı uyarır, onu ikaz edersin değil mi? Odadaki bir soba veya yaklaşmak üzere olduğu bir kesici alete karşı onu korumaya çalışırsın ve senin yanında olmadığın zamanlarda kendini koruyabilmesi için çeşitli uyarılarda bulunursun. Ve hatta tüm engelleme çabalarına rağmen, seni anlamayacak veya aynı hataları tekrarlayacak olsa, bir kereliğine de olsa, ona kızarak veya üzerek dahi olsa sırf onun yararı için onu yine uyarmaya çalışacaksın. Sobada bir kez elini yakmasına, eline bir defa çayın dökülmesine veya korkmasına göz yumacaksın. İşte bu nedir, onun uyanabilmesi için yaptığın bir uyarıdır, ikazdır.
Allah, farkında olmayan kullarını uyarır, uyuyan insanları uyandırır. Bunu da, ya bir ders, ya da tam aksine bir mükafat olarak verir de kulunun aklına tezahür eder. Rabb'ini hatırlar kul. Ya hediyeyi görünce şükreder, ya da başına gelen olaydan ders alır da Allah'ı hatırlar. Bu iki farklı durum da bir uyanıştır aslında, kendine gelmektir. Bunu idrak edebiliyorsa kul ne ala, yok eğer hala farkına varamıyorsa hakikatin, uyanıştan ziyade, her daim uyarışı yaşayacaktır yaşamı boyunca. Oysa şöyle bir düşünse, çok değil, bir kaç saniye düşünmeye ayırsa, kendisini düşündüren gücün de farkına varacak ve belki de bir daha hiç uyumamak üzere uyanışı hissedeceklerdir.
Hiç düşündün mü? Bu güne dek, türlü sorunlar yaşadın, çeşitli sıkıntıların oldu. Acaba dedin mi kendi kendine, Bu bir uyarı mı? Ya da, sebepsiz yere mutluluklar yaşadın, hiç yoktan tüm işlerinin bir biri ardına rast gittiği oldu elbet. Tam da bu anlarda, Rabb'ini hatırladığın, andığın oldu mu? Fazla değil, sadece bir kaç saniye; " Şükürler olsun sana Rabb'im." Demek, uyanışın ta kendisi, uyanışların en güzelidir. İlla ki uyarılmak gerekmiyor ki Allah'ı anmak için, nefes aldığın her an, görebildiğin, duyabildiğin ve konuşabildiğin her bir saniye zaten Rabb'inlesin. Zaten O'nun rahmeti sayesinde sen, sensin. O halde ne diye bile bile,bela ve sıkıntıları kendi üzerimize kendimiz çekiyoruz. Uyanışı, aydınlanmayı yaşamak için, Yaradanımızı, yaratılma sebebimiz olan Allah'ımızı anmak için, neden illa ki bir uyarışa gerek duyuyoruz?
Gerçek uyanış, uyanmaktan ziyade, her daim uyanık kalabilmeyi başarmaktır. Böylece ne bir ihtara, ne de bir uyarışa gerek kalacaktır. Bu demek değildir ki, başımıza sıkıntı gelmeyecek, dertlerimiz olmayacak. Unutma ki, her daim bir imtihan içindesin ve bu imtihan senin sabrınsa, sabrın da senin mükafatındır. Fakat önemli olan ya uyarıldığımız anlarda uyanabilmek, ya da hiç uyarılmayı beklemeden uyanmayı başarabilmektir. Tefekkür ve şükür seni her an koruyan bir kalkan misali yüreğindeki tükenmez bir enerjidir. Dikkat ettiysen zihnindeki veya aklındaki demedim. Ben dışarıyla ilgilenmem, gerçek yaşam senin içindedir. Zihin veya akıl ise sana sadece dışarıyı gösterir. Oysa asıl hayat içeridedir.
Hiç bir zaman unutma; Zihin, mükemmel bir uşak fakat gerbat bir efendidir. Zihnini kullanmasını bilmelisin, aksi takdirde zihnin seni kullanacak ve ipleri eline alacaktır. Farkettiysen, zihnini kullan dedim.Onu bir araç olarak düşüneceksin, amaç olarak değil. Zihin,ruhuna erişmek için, özünü bulmak için sana köprü olmalı. Anacak bu sayede gerçek uyanışa giden yolu bulabilmek için sana yardımı dokunacaktır. Çünkü artık emir-komuta sendedir.
O halde ne diyoruz? " Uyarış, Uyanıştır..." Rabb'im, her daim uyanık kalmamızı nasip etsin İnşallah. Amin.
Dua ile...
©Poweredby
farkında mısın?® 2014™
12 Nisan 2014 Cumartesi
ÖZÜNÜ BİLEN, SÖZÜNÜ BİLİR...
Söz...
Yaratılan en özel varlığa, insana bağışlanan konuşma nimetinin can bulmuş halidir söz. Düşüncenin veya bir fikrin vücuda gelmiş şeklidir. İnsanı doğruya da götürür, yanlışa da. Burada önemli olan, sözün doğru yerden çıkması değil midir zaten? Doğru olan insanın sözü de doğrudur, çünkü o insanın doğruluğu özüdür, özündendir.
Söz öyle sırlı bir şeydir ki, nice kapılar açar, nice mucizeler doğurur kendi yüreğinden. Ve yine söz, öylesine derin bir kavramdır ki, birçok hatalar ve yanlışlar barındırır en dibinde. Sözün önce zihinde filizlenip, daha sonra dilde tezahür etmesi büyük bir yanılgıya iter insanı. Söz, önce özden doğmalı, yürekte can bulmalı ve ruhunda zuhur etmelidir.
Şimdi soruyorsun bana; " Sözü düşünen zihindir, bunun ruhla veya özle ne alakası vardır?" Diye. Gördün mü bak, kendin söyledin, düşünen zihindir dedin. Bizim zihinle işimiz yok. Ben sana her defasında diyorum ki, zihninle değil, ruhunla bütünleş. Derine, çok daha derine in ve oradaki özünle buluş. Sen özünü, kaynağını bilirsen, sözünü de bilirsin, sözün gideceği yeri de...Burayı anlayabiliyor musun? Önemli olan sözün nereden çıktığı değil, sözün çıkmasını tetikleyen sebeptir. Özünde barındırdığın kinse, sözünde de kin olacaktır. Sen özünde sevgiyi yaşatırsan, sözün de sevgi saçacak ve sevgi olacaktır. Sözün, senin özünün bir yansımasıdır. Ve söylenen sözün, asla geriye dönüşü olmaz...
Allah, kullarını yaratırken, her kulunun özüne kendinden bir parça bırakır. Dolayısıyla insanın özü Rabb'dir, hakikattir, rahmettir. Hal böyle iken, özü Allah olanın sözü de yine Allah olmalı değil mi? Özünde yaradanını barındıran, özünü her hareketinde hisseden insanın konuştuğu sözler de yine Allah kelamıdır. O halde nasıl olur da hala küfürler, kavgalar ve anlaşmazlıklar yaşanır? Nasıl oluyor da, cinayetler, savaşlar ve kayıplar bitmez? Ben sana yanıt vereyim mi? Dinle o halde.
Çekirdek olmadan meyve olmaz, tohum gelişmeden fidana dönüşmez. Bunları adın gibi biliyorsun değil mi? O halde çekirdeğin ve tohumun da içeride, meyvenin veya bitkinin özünde olduğunu da biliyorsun. Çekirdekte sorun varsa meyve olmaz, tohumda hata varsa, bitki oluşmaz. Veya başka bir açıdan bakacak olursak, tohumdaki veya çekirdekteki kodlar ne ise, oluşacak meyve de, çiçek de odur. Bir papatyanın tohumundan gül olmaz, bir elmanın çekirdeğini toprağa ektiğinde portakal oluşmaz. Özü ne ise o...
Bir meyvenin özü çekirdeğidir ve çekirdek, o meyvenin oluşma nedenidir. Peki, senin özün, çekirdeğin, oluşma nedenin ne? Allah! Allah'ın olduğu yerde yanlış olmaz, Allah'ın ve Peygamberinin ( s.a.v ) kelamının geçtiği yerde kötülük zuhur bulmaz. O halde, özünde Allah olanın, özünde Peygamber ( s.a.v ) olanın, sözünde de yine özünde var olan güzellikten başka, doğruluktan başka bir şey olmasının mümkünü yoktur.
Sen, ruhani bir varlıksın. Öteki yaşama giderken yanında götüreceğin tek şeydir ruh ve ruhun senin merkezindir, merkezinde ise özün vardır. Sen, önce bir içine dön, derine in ve özünü bul. Özünü bulursan, özünü bilirsin. Özünü bilirsen, sözünü de bilmiş olursun.
Dua ile...
Yaratılan en özel varlığa, insana bağışlanan konuşma nimetinin can bulmuş halidir söz. Düşüncenin veya bir fikrin vücuda gelmiş şeklidir. İnsanı doğruya da götürür, yanlışa da. Burada önemli olan, sözün doğru yerden çıkması değil midir zaten? Doğru olan insanın sözü de doğrudur, çünkü o insanın doğruluğu özüdür, özündendir.
Söz öyle sırlı bir şeydir ki, nice kapılar açar, nice mucizeler doğurur kendi yüreğinden. Ve yine söz, öylesine derin bir kavramdır ki, birçok hatalar ve yanlışlar barındırır en dibinde. Sözün önce zihinde filizlenip, daha sonra dilde tezahür etmesi büyük bir yanılgıya iter insanı. Söz, önce özden doğmalı, yürekte can bulmalı ve ruhunda zuhur etmelidir.
Şimdi soruyorsun bana; " Sözü düşünen zihindir, bunun ruhla veya özle ne alakası vardır?" Diye. Gördün mü bak, kendin söyledin, düşünen zihindir dedin. Bizim zihinle işimiz yok. Ben sana her defasında diyorum ki, zihninle değil, ruhunla bütünleş. Derine, çok daha derine in ve oradaki özünle buluş. Sen özünü, kaynağını bilirsen, sözünü de bilirsin, sözün gideceği yeri de...Burayı anlayabiliyor musun? Önemli olan sözün nereden çıktığı değil, sözün çıkmasını tetikleyen sebeptir. Özünde barındırdığın kinse, sözünde de kin olacaktır. Sen özünde sevgiyi yaşatırsan, sözün de sevgi saçacak ve sevgi olacaktır. Sözün, senin özünün bir yansımasıdır. Ve söylenen sözün, asla geriye dönüşü olmaz...
Allah, kullarını yaratırken, her kulunun özüne kendinden bir parça bırakır. Dolayısıyla insanın özü Rabb'dir, hakikattir, rahmettir. Hal böyle iken, özü Allah olanın sözü de yine Allah olmalı değil mi? Özünde yaradanını barındıran, özünü her hareketinde hisseden insanın konuştuğu sözler de yine Allah kelamıdır. O halde nasıl olur da hala küfürler, kavgalar ve anlaşmazlıklar yaşanır? Nasıl oluyor da, cinayetler, savaşlar ve kayıplar bitmez? Ben sana yanıt vereyim mi? Dinle o halde.
Çekirdek olmadan meyve olmaz, tohum gelişmeden fidana dönüşmez. Bunları adın gibi biliyorsun değil mi? O halde çekirdeğin ve tohumun da içeride, meyvenin veya bitkinin özünde olduğunu da biliyorsun. Çekirdekte sorun varsa meyve olmaz, tohumda hata varsa, bitki oluşmaz. Veya başka bir açıdan bakacak olursak, tohumdaki veya çekirdekteki kodlar ne ise, oluşacak meyve de, çiçek de odur. Bir papatyanın tohumundan gül olmaz, bir elmanın çekirdeğini toprağa ektiğinde portakal oluşmaz. Özü ne ise o...
Bir meyvenin özü çekirdeğidir ve çekirdek, o meyvenin oluşma nedenidir. Peki, senin özün, çekirdeğin, oluşma nedenin ne? Allah! Allah'ın olduğu yerde yanlış olmaz, Allah'ın ve Peygamberinin ( s.a.v ) kelamının geçtiği yerde kötülük zuhur bulmaz. O halde, özünde Allah olanın, özünde Peygamber ( s.a.v ) olanın, sözünde de yine özünde var olan güzellikten başka, doğruluktan başka bir şey olmasının mümkünü yoktur.
Sen, ruhani bir varlıksın. Öteki yaşama giderken yanında götüreceğin tek şeydir ruh ve ruhun senin merkezindir, merkezinde ise özün vardır. Sen, önce bir içine dön, derine in ve özünü bul. Özünü bulursan, özünü bilirsin. Özünü bilirsen, sözünü de bilmiş olursun.
Dua ile...
©Poweredby
farkında mısın?® 2014™
ORADA OL!
Orada mısın?
Hatalar, insanlar içindir ve bilinir ki hatasız kul olmaz. Ama aynı hatanın birkaç kez tekrarlanması durumu çok daha farklı bir boyuta taşır. Bir işi yaparken, dikkatin o işte değilse, düşüncelerin farklı yerlerde ise, yaptığın iş ya yanlış olacak, ya da muhtemel bir kazayla sonuçlanacaktır. Ve bu sonuç sana kaybı yaşatacaktır. Bir öğrenciyi ele alalım. Ders esnasında iken, kendisi orada fakat aklı başka yerde ise,o derste öğrenmesi gerekenlerin o öğrenciye hiç bir getirisi olmayacak. Ve sonuç, kocaman bir kayıp. Fark edebildin değil mi? O öğrenci, o an orada değildi. Çünkü orada olsaydı, anlatılan dersi, söylenenleri, belki de duvara yeni asılan bir çerçeveyi dahi fark edecekti. Belki de, öğretmeninin soracağı bir soruya yanıt verecek ve bu durum belki de yıl sonu notunu etkileyecekti. Kazancı görüyor musun? Mükafatı fark edebildin mi?
Zihin, türlü oyunlarla senin aklını karıştıracak ve mevcut duruma dikkatini vermeni engelleyecektir. Çünkü zihin yanıltır, çünkü zihin kurnazdır. Senin kulağına türlü vesveseler fısıldar ve seni aldatır. Oysa ki olaylara zihninle değil de ruhunla yaklaşmış olsan, içinde bulunduğun durumun sana kattığı değeri çok daha net fark edecek ve kazanan sen olacaksın.
Allah, yaşamı belli bir düzene göre planlamış ve bu yaşam içindeki her şeyi yine belli bir düzen içersinde yaratmıştır. Hayatta her şeyin bir kuralı ve bu kuralların bir çok sebep ve sonuçları vardır. Mesela dinimiz, çok muntazam bir sistem ve eşsiz bir huzurdur. Yaratılan her şey gibi güzel dinimiz de muhteşem bir plan ve kurallar dahilindedir. Örnek vermek gerekirse sen, kural gereği namaz kılmadan önce abdest alıyorsun, sen o an oradasın, çeşmeyi açtın yapman gerekenleri zaten biliyorsun ve başladın abdest almaya. Fakat o an aklına başka bir şey geldi ve dikkatini o konuya odakladın, bir yandan da abdest almaya devam ediyorsun. Sonra birden kendine geldin ve...Evet aynen tahmin ettiğin gibi, acaba yüzümü yıkamışmıydım, yoksa ağzıma su vermeyi unuttum mu?Gibi daha nice soru işaretleri ile karşı karşıyasın.Şimdi ne oldu? Aldığın abdestin sana ne yararı dokundu? Tekrar abdest almak zorunda kalacak ve sonuç yine kocaman bir kayıp, zaman kaybı. Şimdi dikkatini vermeni istediğim çok daha farklı bir konu var. Abdest alırken veya ibadet ederken orada olmazsan, tüm benliğini ve ruhunu yaptığın şeye odaklamazsan yaptığın işten de, ibadetten de bir tat alamayacak ve akabinde yaptığın şeyden hiçbir şey anlamayacaksın. Burada önemli olan zaman kaybı değil, senin, yaptığın işten ne alabildiğindir. Hissetmediğin şey, senin değildir, unutma!
Hayat içindeki yaşanan bir çok kazalar ve kayıplar, kişi veya kişilerin o an orada olmadıkları için olur çoğunlukla. Farkındalık bilincinin idrak edilememesi zaten en büyük kayıptır bence. Çünkü farkında değilsen, orada değilsin. Orada değilsen, zaten farkında değilsindir. Burada önemli olan, sen farkında olmadan elinden kayıp gidenler ve yitirdiğin değerlerdir. Görüyorsun değil mi? Orada değilsen, sonuç hep hüsran.
Şimdi sana bir önerim var. Her ne olursa olsun, düşündüğün, yaptığın veya planladığın her şeyi yaşa. Yaptığın her hareketi, baktığın her yeri ve konuştuğun her bir kelimeyi yaşa, o an orada ol. Her şeyin farkında ol. Ama unutma ki, bunu zihninle değil, yüreğinle, ruhunla başarabilirsin. O an orada değilsen, oradaki hediyeyi, oradaki serveti göremezsin. Orada değilsen, kazanamazsın, kaybedersin. Ve en önemlisi, sen orada değilsen, O sen değilsin!
Dua ile...
Evet, sana soruyorum. Gerçekten sen, orada mısın? Belki de ben sana bu soruyu sorana kadar farkında bile değildin. Fakat şimdi dikkatini bana yönlendirdiğin için dolayısıyla orada olup olmamanın ne anlama geldiğini sorgulamaya başladı zihnin ve işte şimdi sen oradasın. Çünkü bedeninle birlikte artık zihnin de, düşüncen de orada. Peki ya ruhun?
Gün içersinde bir çok mekanda bulunuyor ve hatta orada vaktini geçiriyorsun. Her ne kadar bedenin orada olsa da, aklın, düşüncelerin, kısaca zihnin çoğu kez çok başka yerlerde oluyor. Ve sen, belki de neleri kaçırdığının veya hangi değerleri yitirdiğinin farkına bile varamıyorsun. Oysa ki, tüm mevcudiyetinle, tüm kalbinle ve ruhunla orada olsan, orada olmanın hakkını versen, yaşadığın ortamı çok daha farklı bir hale getireceksin. Ve aynı zamanda bulunduğun yerin çok daha başka bir yer olduğunun farkına varacaksın.Hatalar, insanlar içindir ve bilinir ki hatasız kul olmaz. Ama aynı hatanın birkaç kez tekrarlanması durumu çok daha farklı bir boyuta taşır. Bir işi yaparken, dikkatin o işte değilse, düşüncelerin farklı yerlerde ise, yaptığın iş ya yanlış olacak, ya da muhtemel bir kazayla sonuçlanacaktır. Ve bu sonuç sana kaybı yaşatacaktır. Bir öğrenciyi ele alalım. Ders esnasında iken, kendisi orada fakat aklı başka yerde ise,o derste öğrenmesi gerekenlerin o öğrenciye hiç bir getirisi olmayacak. Ve sonuç, kocaman bir kayıp. Fark edebildin değil mi? O öğrenci, o an orada değildi. Çünkü orada olsaydı, anlatılan dersi, söylenenleri, belki de duvara yeni asılan bir çerçeveyi dahi fark edecekti. Belki de, öğretmeninin soracağı bir soruya yanıt verecek ve bu durum belki de yıl sonu notunu etkileyecekti. Kazancı görüyor musun? Mükafatı fark edebildin mi?
Zihin, türlü oyunlarla senin aklını karıştıracak ve mevcut duruma dikkatini vermeni engelleyecektir. Çünkü zihin yanıltır, çünkü zihin kurnazdır. Senin kulağına türlü vesveseler fısıldar ve seni aldatır. Oysa ki olaylara zihninle değil de ruhunla yaklaşmış olsan, içinde bulunduğun durumun sana kattığı değeri çok daha net fark edecek ve kazanan sen olacaksın.
Allah, yaşamı belli bir düzene göre planlamış ve bu yaşam içindeki her şeyi yine belli bir düzen içersinde yaratmıştır. Hayatta her şeyin bir kuralı ve bu kuralların bir çok sebep ve sonuçları vardır. Mesela dinimiz, çok muntazam bir sistem ve eşsiz bir huzurdur. Yaratılan her şey gibi güzel dinimiz de muhteşem bir plan ve kurallar dahilindedir. Örnek vermek gerekirse sen, kural gereği namaz kılmadan önce abdest alıyorsun, sen o an oradasın, çeşmeyi açtın yapman gerekenleri zaten biliyorsun ve başladın abdest almaya. Fakat o an aklına başka bir şey geldi ve dikkatini o konuya odakladın, bir yandan da abdest almaya devam ediyorsun. Sonra birden kendine geldin ve...Evet aynen tahmin ettiğin gibi, acaba yüzümü yıkamışmıydım, yoksa ağzıma su vermeyi unuttum mu?Gibi daha nice soru işaretleri ile karşı karşıyasın.Şimdi ne oldu? Aldığın abdestin sana ne yararı dokundu? Tekrar abdest almak zorunda kalacak ve sonuç yine kocaman bir kayıp, zaman kaybı. Şimdi dikkatini vermeni istediğim çok daha farklı bir konu var. Abdest alırken veya ibadet ederken orada olmazsan, tüm benliğini ve ruhunu yaptığın şeye odaklamazsan yaptığın işten de, ibadetten de bir tat alamayacak ve akabinde yaptığın şeyden hiçbir şey anlamayacaksın. Burada önemli olan zaman kaybı değil, senin, yaptığın işten ne alabildiğindir. Hissetmediğin şey, senin değildir, unutma!
Hayat içindeki yaşanan bir çok kazalar ve kayıplar, kişi veya kişilerin o an orada olmadıkları için olur çoğunlukla. Farkındalık bilincinin idrak edilememesi zaten en büyük kayıptır bence. Çünkü farkında değilsen, orada değilsin. Orada değilsen, zaten farkında değilsindir. Burada önemli olan, sen farkında olmadan elinden kayıp gidenler ve yitirdiğin değerlerdir. Görüyorsun değil mi? Orada değilsen, sonuç hep hüsran.
Şimdi sana bir önerim var. Her ne olursa olsun, düşündüğün, yaptığın veya planladığın her şeyi yaşa. Yaptığın her hareketi, baktığın her yeri ve konuştuğun her bir kelimeyi yaşa, o an orada ol. Her şeyin farkında ol. Ama unutma ki, bunu zihninle değil, yüreğinle, ruhunla başarabilirsin. O an orada değilsen, oradaki hediyeyi, oradaki serveti göremezsin. Orada değilsen, kazanamazsın, kaybedersin. Ve en önemlisi, sen orada değilsen, O sen değilsin!
Dua ile...
©Poweredby
farkında mısın?® 2014™
farkindamisinsufi@outlook.com
11 Nisan 2014 Cuma
DÜNDEN SONRA, YARINDAN ÖNCE...
An...
En kısa zaman birimidir an. İçinde bulunduğun şimdiki zamandır. Ve sen, şimdiyi yaşıyorsun, dün bitti ve hatta birkaç saniye önceki yaşadıkların da geride kaldı. Elinde olan sadece bu andır. Yarından haber var mı? Yarını yaşayacağına dair bir senedin var mı? O halde ne diye kaygıdasın? Ne diye gelecek için endişe taşımaktasın? Üstelik, geçmişin yaralarını hala kendin acıtmaktasın. Neden elindeki bu anın avuçlarından akıp gitmesine izin veriyorsun? Sen, geçmiş ve gelecek arasında sıkışıp kalmaktan elindekinin kıymetini anlayamıyorsun.
Yaşayan her canlı sadece bu anı yaşar. Her ney yaparsa yapsın, her ne düşünürse düşünsün sadece bu an içinde gerçekliğini sürdürür. Yaşayan için kar da, zarar da bu anın eseridir. Demek oluyor ki, her ne güzel şey yapıyorsa, yanına kar kalacaktır her canlının. Çünkü, en kıymetli olan zamandır, bu andır ve geri dönüşü olmayan, telafisi yapılmayan tek şeydir zaman.
Kendini bilen, yaşama sebebini idrak eden insan, elinde gelenin fazlasını feda eder bu gün için, bu an için. Çünkü onun sorumlulukları vardır, çünkü onun amacı vardır, hedefi vardır. En önemlisi ise, kendini bilen insanın Rabb'i vardır. Bilirsin ki; Kendini bilen, Rabb'ini bilir, kendini bilen hakikati bilir ve hakikat, sadece ama sadece bu gündür, bu andır. O halde, en güzel eylemlerle, en faydalı amellerle değerlendirdiğin an senin için huzura dönüşecektir. Çünkü zaman kavramının geçiciliği seni ilgilendirmeyecek, tam aksine geçmiş olan, geride bıraktığın zamanların da hep hayır olarak anılacaktır. Bu senin için de, Rabb'in için de ne muntazam bir duygudur. Kıymetini bilene...
Allah'ı her daim hisseden, her hareketinde anan ve zikreden kul, dün ile alakadar olmaz ve akabinde yarının kaygısı o kulda tezahür bulmaz. Çünkü, kendini Rabb'ine emanet eden insanın, rızkından da, hayrından da şüphesi olmaz. Bilir ki Allah, her daim yanındadır ve bu gününü de, yarınını da hazırlamıştır. O halde ne diye toplum kaygı içinde, ne diye yarının endişesini duymakta. Rabb'ine güvenmez mi, O'na inanmaz mı? O, bir çok ayetinde bunu belirtiyor zaten. Kul, hiçbir zaman kendini çaresiz hissetmemeli, Rabb'ine sığınmalı ve kendini ve sevdiklerini O'na ısmarlamalıdır.
Dikkat et! Ben sana boş boş otur, hiç bir şey yapma, Allah senin rızkını verecektir demiyorum. Sana aklı veren de, fikri veren de Allah. Tabi ki çalışacak, çabalayacaksın. Ama bilmiş ol ki, en değerli şeyin olan zamanını hayırlı amellerle geçirdiğin vakit senin dünün karlı, yarının garantidir. Sen bu güne, sadece bu ana odaklan ve elinde var olan sadece bu anını en iyi şekilde değerlendir. Bu gün, için rahatsa ve gönlün huzurluysa, yarını düşünme bile, dünü aklına bile getirme. Çünkü sen zaten doğru yoldasın.
Tabi ki gelecek için planlar yapacaksın! Plansız yaşayan insan, rüzgarda bir oyana, bir buyana savrulan kuru bir yaprağa benzer. Hem cansızdır, hem de nereye gittiği belli değildir. Burayı anlayabiliyor musun? Plan yapmamandan yana değilim ben. Tam aksine, düzenli ve planlı yaşamı öneriyorum. Yaşam kurallardan ibarettir ve her şeyin yeri ve zamanı vardır. Ama sen, sadece gelecek zamana odaklanırsan, sadece yarınına önem verirsen ne bu gün kalır elinde, ne de dününden eser.
Ne demiştik? Dün bitti, yarın ise henüz belli değil. Elinde kalan tek şey bu gündür.Kıymetini bilmeye bak. Çok sevdiğim bir söz ile toparlamak istiyorum. " Bulutun, nehirdeki yansıması sadece bir anlıktır. Bulut gider bir yana, nehir akar bir yana, sen kalırsın ortada."
Dua ile...
En kısa zaman birimidir an. İçinde bulunduğun şimdiki zamandır. Ve sen, şimdiyi yaşıyorsun, dün bitti ve hatta birkaç saniye önceki yaşadıkların da geride kaldı. Elinde olan sadece bu andır. Yarından haber var mı? Yarını yaşayacağına dair bir senedin var mı? O halde ne diye kaygıdasın? Ne diye gelecek için endişe taşımaktasın? Üstelik, geçmişin yaralarını hala kendin acıtmaktasın. Neden elindeki bu anın avuçlarından akıp gitmesine izin veriyorsun? Sen, geçmiş ve gelecek arasında sıkışıp kalmaktan elindekinin kıymetini anlayamıyorsun.
Yaşayan her canlı sadece bu anı yaşar. Her ney yaparsa yapsın, her ne düşünürse düşünsün sadece bu an içinde gerçekliğini sürdürür. Yaşayan için kar da, zarar da bu anın eseridir. Demek oluyor ki, her ne güzel şey yapıyorsa, yanına kar kalacaktır her canlının. Çünkü, en kıymetli olan zamandır, bu andır ve geri dönüşü olmayan, telafisi yapılmayan tek şeydir zaman.
Kendini bilen, yaşama sebebini idrak eden insan, elinde gelenin fazlasını feda eder bu gün için, bu an için. Çünkü onun sorumlulukları vardır, çünkü onun amacı vardır, hedefi vardır. En önemlisi ise, kendini bilen insanın Rabb'i vardır. Bilirsin ki; Kendini bilen, Rabb'ini bilir, kendini bilen hakikati bilir ve hakikat, sadece ama sadece bu gündür, bu andır. O halde, en güzel eylemlerle, en faydalı amellerle değerlendirdiğin an senin için huzura dönüşecektir. Çünkü zaman kavramının geçiciliği seni ilgilendirmeyecek, tam aksine geçmiş olan, geride bıraktığın zamanların da hep hayır olarak anılacaktır. Bu senin için de, Rabb'in için de ne muntazam bir duygudur. Kıymetini bilene...
Allah'ı her daim hisseden, her hareketinde anan ve zikreden kul, dün ile alakadar olmaz ve akabinde yarının kaygısı o kulda tezahür bulmaz. Çünkü, kendini Rabb'ine emanet eden insanın, rızkından da, hayrından da şüphesi olmaz. Bilir ki Allah, her daim yanındadır ve bu gününü de, yarınını da hazırlamıştır. O halde ne diye toplum kaygı içinde, ne diye yarının endişesini duymakta. Rabb'ine güvenmez mi, O'na inanmaz mı? O, bir çok ayetinde bunu belirtiyor zaten. Kul, hiçbir zaman kendini çaresiz hissetmemeli, Rabb'ine sığınmalı ve kendini ve sevdiklerini O'na ısmarlamalıdır.
Dikkat et! Ben sana boş boş otur, hiç bir şey yapma, Allah senin rızkını verecektir demiyorum. Sana aklı veren de, fikri veren de Allah. Tabi ki çalışacak, çabalayacaksın. Ama bilmiş ol ki, en değerli şeyin olan zamanını hayırlı amellerle geçirdiğin vakit senin dünün karlı, yarının garantidir. Sen bu güne, sadece bu ana odaklan ve elinde var olan sadece bu anını en iyi şekilde değerlendir. Bu gün, için rahatsa ve gönlün huzurluysa, yarını düşünme bile, dünü aklına bile getirme. Çünkü sen zaten doğru yoldasın.
Tabi ki gelecek için planlar yapacaksın! Plansız yaşayan insan, rüzgarda bir oyana, bir buyana savrulan kuru bir yaprağa benzer. Hem cansızdır, hem de nereye gittiği belli değildir. Burayı anlayabiliyor musun? Plan yapmamandan yana değilim ben. Tam aksine, düzenli ve planlı yaşamı öneriyorum. Yaşam kurallardan ibarettir ve her şeyin yeri ve zamanı vardır. Ama sen, sadece gelecek zamana odaklanırsan, sadece yarınına önem verirsen ne bu gün kalır elinde, ne de dününden eser.
Ne demiştik? Dün bitti, yarın ise henüz belli değil. Elinde kalan tek şey bu gündür.Kıymetini bilmeye bak. Çok sevdiğim bir söz ile toparlamak istiyorum. " Bulutun, nehirdeki yansıması sadece bir anlıktır. Bulut gider bir yana, nehir akar bir yana, sen kalırsın ortada."
Dua ile...
©Poweredby
farkında mısın?® 2014™
farkindamisinsufi@outlook.com
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)